Zeevaarder Ismaël sluit zich, ondanks angstaanjagende voorspellingen, aan bij de bemanning van kapitein Achab, die op het punt staat te vertrekken op een obsessieve walvisjacht. Voor Achab, die ooit verminkt is door de witte walvis Moby Dick, is het een wraaktocht. Met immense felheid betreedt hij gevaarlijke wateren, blind voor de waanzin van zijn plan, en weigert hij zich door de krachten van de natuur te laten tegenhouden.
Een opwindend verhaal over de walvisvangst, een tragische biecht en een diepgaande allegorie: Moby Dick omvat al het menselijke – van …
Zeevaarder Ismaël sluit zich, ondanks angstaanjagende voorspellingen, aan bij de bemanning van kapitein Achab, die op het punt staat te vertrekken op een obsessieve walvisjacht. Voor Achab, die ooit verminkt is door de witte walvis Moby Dick, is het een wraaktocht. Met immense felheid betreedt hij gevaarlijke wateren, blind voor de waanzin van zijn plan, en weigert hij zich door de krachten van de natuur te laten tegenhouden.
Een opwindend verhaal over de walvisvangst, een tragische biecht en een diepgaande allegorie: Moby Dick omvat al het menselijke – van het fysieke en bovennatuurlijke tot het spirituele en emotionele. Deze great American novel zit boordevol vreemde wijsheden en wild uiteenlopende energie.
Herman Melville (1819-1891) monsterde als jongvolwassene aan als matroos bij de koopvaardij. Van 1841 tot 1842 maakte hij deel uit van de bemanning van de walvisvaarder de Acushnet. Deze ervaring ligt ten grondslag aan de roman Moby Dick, die in 1851 verscheen en nu algemeen beschouwd wordt als een van de grootste romans in de Amerikaanse literatuur.
‘De lof van Moby Dick hoeft niet meer gezongen te worden. Herman Melvilles epos geldt als een hoogtepunt in de Amerikaanse literatuur, een boek dat steeds weer nieuwe schrijvers inspireert.’ – Pieter Steinz
So thoroughly about whales and whaling and the pre-fossil-oil industry that trying to write a book about any of that without reference to this now feels impossible. Thankfully, I'm not writing a book of whale facts; its been done.
"Blood for Oil!" (p291) This story echoes Don Quixote's wandering and precarity, but connects more immediately to the modern world's thirst for exploitation. Seriously relevant.
Technical knowledge's belief it has overcome passions and the most inevitable, which gives justification for the huge bulk of whale and whaling facts, while also constantly and purposefully undercutting the worth of reading all that.
I read this over the course of about 6 months as a group read. 5-10 of us would meet for an hour a week and take turns reading chapters. It's a very enjoyable experience that way, and at the same time I don't think I'd even have finished the book if I'd tried to read it alone.
Apart from being notoriously long, it's full of meandering digressions many of which would probably have lost me. And the tone of the writing is dominated by the pomposity of the narrator, which at times is used for great effect but at others just grates. It's also extremely wordily heavy. I realise that some of this is just the literary English of the time, but Melville was well capable of using that style to dramatic effect, like in Bartleby which I found a total page-turner, or some of my favourite individual chapters …
I read this over the course of about 6 months as a group read. 5-10 of us would meet for an hour a week and take turns reading chapters. It's a very enjoyable experience that way, and at the same time I don't think I'd even have finished the book if I'd tried to read it alone.
Apart from being notoriously long, it's full of meandering digressions many of which would probably have lost me. And the tone of the writing is dominated by the pomposity of the narrator, which at times is used for great effect but at others just grates. It's also extremely wordily heavy. I realise that some of this is just the literary English of the time, but Melville was well capable of using that style to dramatic effect, like in Bartleby which I found a total page-turner, or some of my favourite individual chapters of Moby-Dick which would have been great stand-alone novellas. And while I suspect it was racially progressive for a novel written by a white USian back then, from any other perspective it's infuriatingly racist.
So why still a classic? Well, it does manage to conjure up a world, in which it tells a story that's simultaneously very small (one boat hunting one whale) and huge (an epic journey for that crew; a microcosm of whaling as a whole), with some very vividly rendered characters along the way, and much more comedy than I expected from the way people talk about this book.
